ذهنت را تغییر نام بده

خواستم كه شيدايت كنم مفتون چشمانت شدم

در عشق رسوايت كنم پاي بند پيمانت شدم

خواستم سخن از دل بگم

ديدم دل ميبري ، دين ميبري ، مومن به ايمانت شدم

گفتم مرحم نهم بر زخم خويش سازش كنم با اخم خويش

بيهوده بود تجويز من محتاج به درمانت شدم

خواستم پنهان كنم اين راز را اين سوز و اين گداز را

غافل كه من انگشت نماي شهر و سامانت شدم

مي دوني خيلي وقته كه رفتي

دلمو تكه تكه كردي

مثل يك تكه بلور من و از عمق وجودم ذره ذره كردي

يادته گفتي به من كه عاشقي

حالا باش ببين چه وعده كردي

تو گفته بودي طبيب دل بيماراني

پس طبيب دل من باش كه بيمار توام

تو هم رفتي رها كردي دلم را

دو صد چندان نمودي مشكلم را

او را که چون شما، دلی از من ربود و برد

در آسمان نبود که گویم فرشته بود

همچون شما به روی زمین راه می سپرد

زلفش؟

!نه دود بود و نه زنجیر، زلف بود

چشمش؟

!نه سبز بود و نه آبی، سیاه بود

رویش؟

!نه سبزه بود و نه گلگون، سپید بود

میلش؟

!نه عشق بود و نه تقوا، گناه بود

یادم نمانده دخترکی بود یا زنی

اما نمی گریخت ز من تند و پر شتاب

اندام او نبود به نرمی چو ماهتاب

لبخند او نبود به گرمی چو آفتاب

هر چند چون زنان دگر جلوه ها فروخت

رخساره ام به دیدن او رنگ خود نباخت

بر من چو خیره گشت نگاهش مرا نسوخت

…تنها گذشت در دلم این آرزو که کاش

ای دختران میان شما گم شد او شبی

شاعر : حسن هنرمندی

^{اگر كف دستهايت را كنار هم بگذاری ، مي داني چه زيبا می شود؟
مي دانی نيم كاسه ای می شود براي جرعه ای آب؟
مي دانی در آن جرعهُ آب مي شود دوباره تابش آفتاب و نقش مهتاب را ديد
مي داني گودی دستانت جايی می شود براي پناه گرفتن دستهای تنهای من؟
مي دانی تنهايی دستهای من گم می شود در خالی دستان تو؟
اگر كف دستهايت را كنار هم بگذاری, مي دانی چه پرشكوه مي شود؟
مي دانی بستر آرامش می شود برای سر خسته و دردمند من؟
مي دانی مخمل نوازش می شود پر از خنكاي مهر روی صورت خيس
از اشك های گرم من ؟
...
اگر كف دستهايت را كنار هم بگذاری ، خود زندگی لب پر می زند از سر انگشتانت...
چه می شود اگر كف دستهايت را كنار هم بگذاری ....}

وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

وقتی که او تمام کرد...

 من شروع کردم

وقتی او تمام شد ...

 من آغاز شدم

و چه سخت است تنها متولد شدن

و تنها زندگی کردن است

مثل تنها مردن.....

دست عشق از دامن دل دور باد!
می‌توان آیا به دل دستور داد؟

می‌توان آیا به دریا حكم كرد
كه دلت را یادی از ساحل مباد؟

موج را آیا توان فرمود: ایست!
باد را فرمود: باید ایستاد؟

آنكه دستور زبان عشق را
بی‌گزاره در نهاد ما نهاد

خوب می‌دانست تیغ تیز را
در كف مستی نمی‌بایست داد

قیصر امین پور

سهراب سپهری

نه !

کاری به کار عشق ندارم

              من هیچ چیز و هیچ کس را دیگر

                              در این زمانه دوست ندارم

انگار

این روزگار چشم ندارد من و تو را

               یک روز خوشحال و بی ملال ببیند

                               زیرا هر چیز و هر کس

که دوست تر بداری

     حتی اگر یک نخ سیگار یا زهر مار باشد

                                               از تو دریغ میکند

پس با همه وجودم خود را زدم به مردن

تا روزگار دیگر کاری به کار من نداشته باشد

این شعر را هم نا گفته میگذارم  ....

تا روزگار بو نبرد ....

                          گفتم که ...

                                   کاری به کار عشق ندارم !

                                                               قیصر امین پور

ساعت ها گذشته بود...

و همچنان باران می باريد...

اما هنوز سکوت کرده بود...

دريغ از يک کلمه...

فقط نگاهش می کرد...

با هر نگاه خود با بهترين واژه ها

با او سخن می گفت...

با هر لحظه از سکوتش

بهترين کلمات را به زبان می آورد...

شايد اگر ساعت ها با او هم کلام می شد

نمی توانست به اندازه ی يک لحظه سکوت

معنای کامل حرف خود را به او برساند...

از او پرسيد چيزی برای گفتن نداری؟!!!

لحظه ی وداع ست....

و باز هم سکوت....

افسوس که او هر گز نفهميد

<< سکوت سرشار از نا گفتنی هاست>>

زندگی مثل یه دیکته میمونه

  هی غلط می نویسیم و هی پاک می کنیم

      غافل از اینکه....

  اجل یه هو داد می زنه

 برگه ها بالا

          وقت تمومه!!!!!